سفري يك روزه داشتم به قم . از لذت رانندگي در جاده با هواي ابري و باراني كه عاشق آنم اگربگذريم ، قبرستاني را در قم ديدم كه چهل سال قدمت دارد . وادي السلام ، قبرستاني است خوش منظركه پر است از دو چيز : قبور فراوان قديمي و درختان فراوان اكاليپتوس . در هواي ابري واقعا ديدن دارد . قبرستاني است كه از سال 1337 در آن ، مرده كاشته اند . . .

                   (راست و دروغ)

واژه ها بوي دروغ مي دهد

عشق ، آزادي ، انسان

درستي ، راستگويي ، يكرنگي

ملت ، سازندگي ، پيشرفت

وهمه واژه هايي كه سياستمداران تف مي كنند

دروغ ، دروغ ، دروغ

دروغ را 

البته

مستثنا كنيد

كه تنها واژه راست و درست است

                        (بهار)

خيالتان راحت باشد

بهار هرگز نمي رسد

تا دستي دراز نكنيد

 و سبزي را

حقیقت را

از زندان ریاکاران بيرون نكشيد

     خبر درگذشت مهران قاسمي - مترجم  و روزنامه نگارپر تلاش و متخصص در رشته خودش - را امروز بي مقدمه در حالي شنيدم كه با فرزام  تو روزنامه نشسته بودم و دو تایی به حال و روز روزنامه نگاري در ايران تاسف مي خورديم . چه بموقع ، و چه بي موقع . مهران چرا رفت ؟ چه كسي پاسخ اين سوال را مي داند ؟ او كه چندي پيش تصادف كرده بود و جراحي سنگيني روي پايش شده بود ، داشت دوران درمان را مي گذراند اما چرا اين دوره را به مرگ پيوند زد ؟ مي گويند سكته كرد اما چرا ؟ جوان سي ساله را چه به سكته ؟ آنهايي كه مهران قاسمي را مي شناختند مي دانند او روحيه اي نداشت كه چنين پاياني با سكته برايش قابل پيش بيني باشد . اين (چرا) آدم را خيلي آزار مي دهد . به همان اندازه كه مرگ مهران در سن جواني . مي خواهم به خانواده و همسرش تسليت بگويم اما مرددم كه بگويم يا نه . نمي توانم به همين سادگي مرگ همكاري را باور كنم كه هنوز براي زندگي وقت داشت . آيا بر همه فشارهايي كه بر روزنامه نگاران و روزنامه نگاري در اين كشور وارد مي شود بايد تحمل مرگ بي موقع همكاران جوان را هم اضافه كنيم ؟ اين هم برگ جديدي است - لابد -  بر كتاب رنجهاي روزنامه نگاران ايراني .

نمي دانم چرا وقتي نام احمدينژاد را مي شنوم ياد بي نظير مي افتم . دلم مي خواهد يك بار ديگر این مرد بزرگ (احمدینژاد) را ببينم و بگويم : عمو محمود ! (شهردار که بود خبرنگاران شهری او را عمو محمود می نامیدند ، چرایش بماند) پسر تو واقعا بي نظيري ؛ وقتي يه برف مياد ميگي دو روز تعطيلش كنيم . باور كن منم بودم همين كارو مي كردم ؛ آخه كارمندايي كه روزي بيست دقيقه كار مفيد دارن ، حقوقشونم يك صدم درآمد يه گداست چه تعطيل بشن چه سر كار برن فرقي نمي كنه . ايول بابا تو خيلي باهوشي كه اين چيزا رو تشخيص مي دي . پسر دمت گرم ؛ وقتي هوا سرد مي شه مي گي مردم بيشتر لباس بپوشن، پسر تو حرف نداري ، جون من راسشو بگو ، نكنه يه فكرايي تو سرت داري ؟ ببينم كلك ! اين تن بميره راس بگو؛ نكنه مي خواي تو تابستون به رقباي دوره بعدت ركب بزني و اعلام كني  اگه مردم زياد گرمشون مي شه لباساشونو در بيارن ؟ پسر عجب مخي هستي تو ، واقعا که بی نظیری . ابوالفضلي خيلي باحالي . اين كارو بكني همه ملت بهت راي مي دن . ايول بابا ، تو آخر مديريتي . راستي چرا كانديد دبيركلي سازمان ملل نمي شي ؟ نکنه يه فكرايي تو سرت هست ؟ بی خی خیل عمو . بابا دمت گرم ، بابا كاردرست . آقايون همه باهم : ايول ايول ، عمو محمودُ ايول .

   رفابتهاي سياسي دو (اص) در هنگامه شروع شدن است و ذهن عامه در حال درگير شدن با آن بدون دقت در اينكه ماهيت آن چيست . اگر روزي يتي ها و يوني ها براي كسب قدرت تو سر هم مي زدند حالا اصولي ها و اصلاحي ها همان راه را مي روند . نمي خواهم قضاوت قطعي كنم اما حتي راديو و تلويزيون دولتي هم انتخابات ماه آينده را با واژه هايي مثل (تنور انتخابات و داغ شدن آن) مي نامد . به دليل داغ شدن اين تنور پر نان و بركت – براي عده اي – مطلبي نوشته ام كه كمي طولاني است اما خوانندگان اين وبلاگ هميشه به من لطف داشته اند . اين مطلب چكيده بخشهايي است از كتابي تحقيقي ، تحليلي كه تازه تمامش كرده ام و چون مي دانم مثل كتاب داستانهاي طنزم با ديدگاه ويژه و ناياب  ارشاد ممنوع المجوز مي شود نه خودم را به زحمت مي اندازم ، نه آن وزارت ارشاد را . . .

                                   (آه عدالت)

حرف از عدالت زده ای

از گوهری گرانبها

که قرنهاست دزدیده شده

 که کسی آن را ندیده

لمس نکرده

نبوییده

عدالت چیست ؟

خوردنی ست ؟

مثل حق

نوشیدنی ست ؟

پوشیدنی ست ؟

گفتنی ست ؟

گم کردنی ست؟

پیدا کردنی ست ؟

آهان ! شعار دادنی ست

نه ! هیچ کدام اینها نیست

فقط یک چیز است

عدالت را می گویم

حواستان پرت نشود

عدالت

به قول ریاضی دان ها

(اگر و تنها اگر) باشد

پنج حرف تکراری ست

دو تا از اشعارم :

                              (خوشحال نیستم)

در جشن تولدت

مرا دعوت نكن

از من نخواه شادی کنم

تو از آن من نیستی

بادکنکهای رنگی هم چیزی را اثبات نمی کند

و چراغهایی که بی اراده روشن و خاموش می شود

لوس ترین چیزی است که می بینم

از من نخواه

در جشن تولدت

با واژه های ابلهانه تبریک بگویم :

"عزیزم ! تولدت مبارک ،

عزیزم خوشحالم که در چنین روزی بدنیا آمدی"

خوشحالم که از آن من نیستی ؟

           هرگز

********************************

                              (کاش ببارد)

آسمان آیینه چشمان من است ؛

گاهي كه مي بارد

مرا چه مي شود ؟

كه وقتي به تو فكر مي كنم

شانه هاي مردم خيس مي شود

خيابان خيس مي شود  

و برگ درختان

رقص باران مي كند

مرا چه مي شود ؟

كه وقتي باران بهاري از آسمان مي ريزد

هق هق من با برق آسمان همصدا مي شود

كاش بودي

و شانه هاي تو

زير آبشار موهاي طلايي خيست

وقتي تو سعي بين صفا و مروه احمدينژاد براي زائران خانه خدا دست تكان مي داد ، مرا توهم گرفته بود كه نكند او به سفر استاني رفته و الآن در حال ديدار از استان سي و يكم ايران است . اساسا نمي دانم چرا وقتي چشمم به تصويراين مرد شريف مي افتد يا صداي نازنينش را مي شنوم سرتا پا  توهم مي شوم . در تمام روزهايي كه او براي اداي فريضه حج تمتع به استان سي و يكم ايران . . . نگفتم دچار توهم مي شوم ؟ . . . به مكه رفته بود من در اين توهم و ترس و هراس بودم كه . . .