خرچنگ قورباغه

روزی روزگاری در تهران / داستان

jahannamdarre — Sun, 20 Jul 2008 19:57:18 GMT

وقتي تازه صداش دورگه شده بود و وقتي تو جمع حرف مي زد ديگران با شنيدن صداي نيم مردانه و نيم پسرانه اش پوزخند مي زدند ، روزي با مادرش كه ديگر زن شصت و دو سه ساله اي شده بود تو خيابان راه مي رفت كه جواني از روبرو به آنها رسيد و همينطور كه تو صورت مادرش زل زده بود از كنار آنها رد شد . به رگ غيرتش برخورد . اولين بار بود كه اين احساس بهش دست مي داد . برگشت به آن بابا چيزي بگويد كه مادر دستش را چسبيد : تو خيابون كه راه مي ري به كار مردم كاري نداشته باش . من زن جووني نيستم كه چشم كسي منو بگيره . غيرتتو بذار برا موقعي كه زنت به چيزي احتياج داره براش تهيه كني . غيرت مرد بايد وقتي زن و بچه ش سختي مي كشن به جوش بياد و باعث بشه اون كار كنه و جون بكنه و آسايش خودشو فدا كنه تا نياز اونا رو تامين كنه . اون بايد نون در بياره حتي اگه زير سنگ باشه تا زن و بچه ش مجبور نشن نيازشونو به كسي غير از اون بگن . غيرت يعني دست دراز كردن زن و بچه ت پيش غير از تو ممنوع . فهميدي پسرم ؟ پسر ، اولين بار بود كه چيزي در باره غيرت مي شنيد . فهميد حالتي كه بهش دست داده بود غيرت نام دارد . تا سالها ، حرف مادر در گوش پسر طنين مي انداخت . حتي وقتي مادر از دنيا رفت ، هنوز به ياد حرف او بود و منتظر روزي بود كه ازدواج كند ، صاحب فرزند شود و وقتي آنها چيزي خواستند ، غيرتي شود و برود از زير سنگ پيدا كند . او بالاخره ازدواج كرد و صاحب فرزند شد . روزي زنش داشت از گرسنگي مي مرد . دخترش لباس نداشت كه به مدرسه برود . خودش هم دلش مي خواست يك ساعت بيشتر بخوابد . دچار تورم و كمبود شده بود . تورم بيداري و كمبود استراحت . روزي نوزده ساعت كار مي كرد اما هنوز فقير بود . مرد از خانه زد بيرون تا مگر كاري براي شيفت سوم پيدا كند . پيدا كرد . سه شيفت كار مي كرد . ديگر در خانه پيدايش نمي شد اما نيازهايشان هم برطرف نمي شد . تورم بيداري اين مرد و تورم نيازهاي زن و دخترش داشت از حد مي گذشت . مرد خوشحال بود چون هميشه ياد حرف مادرش بود . او خوشحال بود كه غيرت دارد و زياد كار مي كند تا از زير سنگ پول در بياورد كه زن و دخترش نيازشان را پيش غير نبرند . كمي كه گذشت زنش هم رفت سر كار . دخترش هم رفت سر كار . زنش يك شيفت كار مي كرد . دخترش هم يك شيفت اما هر يك به اندازه سه شيفت مرد خانه درآمد داشتند . آنها درآمد خود را به مرد خانه مي دادند تا دوباره از دست او بگيرند كه به غيرتش بر نخورد . مدت كمي كه گذشت نيازهاي آنها برطرف شد . همه بدهي ها را دادند و زندگي آسوده و راحتي براي خود درست كردند . روزي مرد از زن و دخترش پرسيد : راستي شغل شما دوتا چيه كه چند برابر من درآمد داره ؟

رئیس‌جمهور، وقایع را کج می‌بیند / این مطلب من بزودی در مطبوعات چاپ می شود (شنبه 29 تیر چاپ شد)

jahannamdarre — Sat, 12 Jul 2008 13:34:18 GMT

آقای احمدی‌نژاد لطفا دقت کنید. متن سخنرانی شما را که در جمع فرماندهان نیروی مقاومت بسیج ایراد کرده بودید در سایت‌های خبری و رسانه‌ها خواندم. در آن سخنرانی به تنها ماندن جرج بوش رئیس جمهور ایالات متحده اشاره کرده بودید. گفته بودید که یکی از فرماندهان آمریکایی در عراق به نزد شما آمده وگفته‌ که شما -آقای احمدی‌نژاد ؛ رئیس‌جمهور کشوری که دشمن آمریکا است- در دل آنها (یعنی فرمانده و نظامیان آمریکایی اشغالگر در حال ماموریت در عراق) جا دارید. آقای احمدی‌نژاد! برخلاف بقیه حرف‌های دیگرتان مانند هاله و مدیریت امام‌زمان در جلسه دانشگاه کلمبیا و مافیای اقتصادی و طرح ربودن و ترور جناب عالی، من این حرف آخرتان را باور می‌کنم. واقعا باور می‌کنم که یک فرمانده نظامی از کشور آمریکا مثل آب خوردن به نزد رئیس جمهور کشور دشمن (یعنی شما) آمده و به او ابراز محبت و علاقه کرده است. من این حرف شما را کاملا باور دارم. من باور می‌کنم که او با شما عکس یادگاری گرفته است. من باور می‌کنم که او وقتی برای مرخصی به آمریکا برگشته عکس یادگاری با شما را به همه نشان داده و هیچ اتفاقی برایش نیفتاده است. من باور می‌کنم که فرمانده آمریکایی اگر حتی جلوی جرج بوش هم به شما ابراز علاقه کند و تقاضای عکس یادگاری، تعجبی ندارد. آقای احمدی‌نژاد! من (یک روزنامه‌نگار ایرانی ، و نه فرمانده نظامی) اگر در عراق بودم و از جرج‌بوش- بدون گفتن اینکه در دل ما جادارد یا ندارد- فقط تقاضای عکس یادگاری می‌کردم یا دست می‌دادم و عکس آن در جایی منتشر می‌‌شد در سرزمین ایران چه اتفاقی برای من می‌افتاد؟ نگویید تو که عددی نیستی. اتفاقا خودم را –که عددی نیستم- مثال زدم تا ببینم فردی که عددی نیست در حکومت شما چقدر آزادی اظهار نظر دارد تا بتوانم با آنهایی که عددی هستند و نیز با وضع مشابه آمریکائیان مقایسه کنم.

اگر من چنین رفتاری مرتکب می‌شدم اکنون در ایران سایت‌های خبری دوستدار شما تمام زندگی من را از پیش از تولد به پرونده سياسي تبدیل می‌کردند و در روزنامه‌ای که حرفه‌‌اش توهم‌پراکنی است نیمه پنهان من نوشته می‌شد آنهم فقط به جرم مثلا دست دادن با بوش یا عکس گرفتن با او یا همانی که خودتان گفته‌اید؛ ابراز علاقه. اگر من بودم، الان از همه حقوق شخصیم محروم می‌شدم. شما تحمل یک روزنامه کم تیراژ (به قول دوستان تان) را که چیزی، چند جمله‌ای برایتان نوشته بود نداشتید و فورا بستیدش. چه سایت‌ها که از سوی مجریان سیاستهای فرهنگی شما فیلتر نشد. چه محدودیت‌هایی که برای روزنامه‌نگاران استخوان‌دار و قدیمی و حرفه‌ای در دو سه سال گذشته در روزنامه دولت از سوی پیاده نظام مطبوعاتی شما ایجاد نشد.

شما در همان سخنرانی (در حضور فرماندهان بسيج) منتقد خود را تحقیر کردید اما جرج بوش اجازه می‌دهد فرمانده نظامیش به رئیس‌جمهور دشمن اظهار ارادت کند و شما اين را تمرد مي دانيد و چه اشتباه بزرگي . شما فکر می‌کنید آن فرمانده نظامی آمریکایی به جرج بوش وفادارتر است یا به شما؟ او که آزاد است به شما ابراز ارادت کند و از بوش نمی‌ترسد، فکرمی‌کنید از بوش تمرد کرده است؟ اشتباه نکنید آقای احمدی‌نژاد! او دارد از حق قانونیش استفاده می‌کند؛ حقی که جرج بوش از او نگرفته یعنی آزادی اظهار نظر و بیان در باره شما : آقاي احمدي نژاد ، رئيس جمهور ايران .

او با ابراز ارادت به شما از بوش تمرد نکرده، او دارد با زبانی مرسوم و شناخته شده در دنیا به من و شما و ملت ایران و همه دنیا می‌فهماند که یک آمریکایی بدون ترس از جرج بوش می‌تواند به رئیس‌جمهور کشور دشمن ابراز ارادت کند و با او عکس بگیرد. از نظر آنهایی که متخصص ارتباطات هستند این عمل او یک حرکت تبلیغی به نفع بوش است نه شما اما شما این مفهوم را کج و به نفع خودتان برداشت کردید. چيزي كه از آن فرمانده آمريكايي تعريف كرديد (و اگر همه دنيا باور نكنند من باورش مي كنم) اين پرسش را در ذهن من ايجاد كرد كه آیا ما ایرانی‌ها از یک هزارم چنین حقی برخورداریم؟ آیا پاسخی غیر از «نه» به این پرسش من –که عددی نیستم- دارید؟

پرزیدنت متهم می کند / آخرین نوشته من در مطبوعات

jahannamdarre — Mon, 07 Jul 2008 13:42:18 GMT

احمدی نژاد معتقد است سوم شخص مجهول اداره کشور را مختل کرده

حالا دیگر هیچکس شک ندارد که سوم شخص مجهول صیغه مورد علاقه محمود احمدی نژاد است. رئیس جمهور از روزی که بر صندلی دولت نشسته است بارها، همیشه، در هر دیالوگی، در تقریباً تمام سخنرانی‌ها و در هر مصاحبه مطبوعاتی یا تلویزیونی یک سری جملات مشخص و مشترک را هر بار به رنگی جدید تکرار کرده است. ویژگی جملات مشترک احمدی‌نژاد این است که درباره افراد،‌ جریان‌ها، ‌باندها و دشمنانی اطلاع می‌دهد که دیده نمی‌شوند اما احمدی‌نژاد می‌داند آنها هستند و شاید با چشم ماورایی آنها را می‌بیند. آخرین جمله‌‌ای از این دست که از سوی او بیان شده در اجلاس سالیانه جامعه مدرسین قم درباره توطئه ربودن و ترور او بود و پیش از آن در نشستی که در نهاد ریاست جمهوری با دانشجویان امام صادق برگزار کرد جمله‌ای دیگر گفته بود. او در آن جلسه گفت:‌امسال سخت‌ترین سال هجوم به دولت است و دشمن بطور همه جانبه فشار خواهد آورد تا از مردمی که به این دولت رأی داده‌اند، انتقام بگیرد. او افزود:‌امروز سنگین‌ترین ایراد را به دولت در بخش اقتصادی وارد می‌کنند. احمدی نژاد اضافه کرد: کسانی که مدام از مشکلات اقتصادی می‌نالند مشکل‌شان اقتصادی نیست و ...

پیشتر، احمدی‌نژاد گفته بود که مافیای اقتصادی در کشور چه کارها می‌کند و چه کارها نمی‌کند. هم او، ‌به دفعات مقابل دوربین‌های تلویزیون گفته است:‌ مخالفان در سیستم بانکی اخلال کردند یا مخالفان چون دولت موفق است به دولت حمله می‌کنند و غیره .

احمدی نژاد حتی در روز 22 بهمن 86 هم در اجتماع مردم تهران در میدان آزادی سوم شخص مجهول را سبب مشکلات و موانع دولت در حل مسائل کشور معرفی کرد. همین کار را وزرای او هم می‌کنند و در هر جا که نمی‌توانند وظیفه‌شان را انجام دهند آن را به طرز خنده‌داری به دیگران نسبت می‌دهند. مانند وزیر بهداشت که گفته است عده‌ای نمی‌خواهند خدمات‌ درمانی دولت آبرومند باشد و جالب این که احمدی‌نژاد و پیروانش هرگز حاضر نیستند این سوم شخص مجهول را رسوا کنند، به دادگاه بکشانند یا نام ببرند.

شاید خالی از لطف نباشد که با نگاهی به گذشته، به سابقه این نوع سخن گفتن محمود احمدی‌نژاد نظری بیفگنیم. جناب ایشان حتی وقتی که شهردار بود با این که دلیل و زمینه‌ای برای موضعگیری دشمنان فرضی علیه شهردار تهران وجود نداشت چون اساسا کسی او را برای رقابت در انتخابات ریاست‌جمهوری صاحب‌امتیاز بحساب نمی‌آورد، انتقادهای مطبوعات به عملکرد شهردار را محصول دسیسه‌ها و فعالیت‌های سوم شخصی می‌دانست که همواره به تصور او در حال نقشه کشیدن و مخالفت کردن با شخص ایشان بود. در حالی که انتقاد به شهرداری تهران همواره و در هر دوره‌ای بوده و اکنون نیز هست. احمدی‌نژاد در شهرداری، هر هفته در مصاحبه‌های مطبوعاتی پنج‌شنبه صبح در خلال ملاقات‌های عمومی با مردمی که عمدتا نیازمند وام و کمک بلاعوض بودند و در منطقه‌های شهرداری به دیدن او می‌آمدند تا بلکه مبلغی کمک بگیرند به محض اینکه خبرنگاری درباره اقدامات شهرداری پرسشی یا انتقادی را مطرح می‌کرد چنین پاسخ‌هایی می‌داد و از توطئه‌های دشمنان فرضی سوم شخص با بکاربردن لفظ «اینها» در طراحی چنین سئوالات و انتقادهایی گلایه می‌کرد تا روزی یکی از خبرنگاران حاضر در این جلسات - خبرنگار وقت روزنامه دولت – به او معترض شد: ‌چرا فکر می‌کنید همه دنبال تخریب شما هستند مگر بیش از یک شهردار هستید؟ احمدی‌نژاد آن روز پس از اهانت به رئیس جمهور وقت - سید محمد خاتمی - به دفعات از دشمنان موهوم خودش یاد کرد و گفت: عده‌ای تو این کشور چوب لای چرخ ما – شهردار تهران – می‌گذارند. این جمله آن روز در نظر خبرنگاران حاضر در جلسه همانقدر جمله‌ای خوشمزه و طنز به نظر می‌رسید که جملات کنونی به نظر می‌رسد. آن روز هر چه خبرنگاران اصرار کردند شهردار وقت تهران حاضر نشد نامی از «اینها» ببرد. جالب اینکه احمدی‌نژاد پس از آن جلسه در کمتر از سه ماه بعد به آسانی و بدون اینکه کسی چوب لای چرخش بگذارد رئیس جمهور شد و عاقبت معلوم نشد آن همه دشمنانی که در طول دو سال چوب لای چرخ شهردار تهران می‌گذاشتند چه شدند. اکنون،‌این بحث مطرح است که هدف رئیس جمهور کشوری بزرگ و مهم که درگیر مشکلات بزرگ داخلی و خارجی است از تکرار این جملات چیست؟

جملات مملو از سوم شخص مجهول احمدی‌نژاد چرا مکرر بیان می‌شود و او با این کارش چه تأثیری بر ذهن ملت می‌گذارد؟

انتخاب سوم شخص مجهول در جملات دولتیان می‌تواند محصول نوعی توهم باشد که خود نیز می‌تواند محصول ناکامی شدید دولت در به انجام رساندن ایده‌ها و وعده‌هایش در مقابل چشمان منتظر مردمی باشد که در گرداب مشکلات و تورم ناشی از تکیه زدن او بر مسند اجرایی کشور دست و پا می‌زنند. رئیس عزیز دولت اکنون تنها راه چاره فرار از مشکلات خود ساخته را در نسبت دادن آن به سوم شخص مجهول می‌داند. همان دشمنانی که هیچگاه معرفی نمی‌کند. او هنوز هم اصرار دارد که دیگران به دولت هجوم می‌آورند، دیگران چوب لای چرخ کشور می‌گذارند، کسانی مافیای اقتصادی راه انداخته و دیگران حتی می‌خواستند او را بر بایند و ترور کنند؛ ادعایی که هم از سوی مقامات امنیتی عراق و هم از سوی مقامات رسمی ایرانی تکذیب شد. شاید سه سال پیش و در ابتدای امر این جملات برای مردم هیجان انگیز و برانگیزاننده احساسات، باعث همدلی و حتی موجب همذات پنداری با رئیس جمهورشان بود اما همه این آثار،‌زمانی بر ذهن مردم ایجاد می‌شد که مردم اقدامات و تأثیر سیاست‌های احمدی نژاد و و دولت او را ندیده بودند و تا گلو در گرداب گرانی و تورم فرو نرفته بودند و چنین از رفاه اجتماعی دور نشده بودند و نیز هر آن در معرض اضطراب ناشی از تهدیدات دشمنان خارجی نبودند که محصول سخنان احساسی و نسنجیده در سه سال گذشته است. حالا، ‌پس از سه سال که از عمر دولت احمدی نژاد می‌گذرد و دولت نهم تمام بضاعت و ظرفیت خود را در معرض دید همگان گذاشته است، زمان مناسبی برای جلب همدردی و تحریک احساسات مردم آنهم با تکرار جملات مبهم درباره دشمنان فرضی سوم‌شخص نیست و اکنون بهتر است شخصیت حقوقی رئیس جمهور کشور بجای تکرار صیغه سوم شخص مجهول یک بار هم شده «دیگران» را رها کند و به خود بنگرد. او بهتر است و بجای اتهام بستن به «دیگران»، سوم شخص معلوم (یعنی مردم) را ببیند و بگوید: آنها زیربار مشکلات و تهدیدات کمر خم کرده‌اند و من «اول شخص مفرد معلوم» نقش مهمی در ایجاد وضع فعلی مردم داشته‌ام

مستها وارد می شوند / داستانک

jahannamdarre — Fri, 04 Jul 2008 21:18:18 GMT

مي خواهد تقاضاي گذرنامه بدهد اما مي ترسد . از زماني كه خودش را شناخته ، نامش فرامرز و نام خانوادگيش جد اندر جد سيدآقايي بوده اما شناسنامه اي دارد با نام خانوادگي سيدهايي ؛ وقتي سربازيش تمام شد كارت پايان خدمت سربازيش را با نام فراموز سيدمايي صادر كردند . ديروز كه كارت ملي را در خانه تحويلش دادند روي آن نوشته شده بود : " فرامرز سيددايي " . نمي داند اگر تقاضاي گذرنامه بدهد نام خانوادگيش را چه خواهند نوشت .

بخار / داستان

jahannamdarre — Fri, 27 Jun 2008 19:25:18 GMT

زن ، صورتش را جمع كرد تا نفرتش را نشان بدهد . چينهاي صورتش را خوب نگاه كردم . فكر كردم اگر شصت سالش بشود صورتش همين چينها را بر مي دارد . تو صورتم تيغ صدا كشيد :

- مرتيكه بي شرف ! مگه خودت زن نداري ؟

- نه خانوم ، ندارم .

- پس چرا اينطوري نيگام مي كني ؟

پوزخند زدم و گفتم :

- گفتم كه ، من زن ندارم . سوالتون عوضي بود . بايد سوال ديگه اي مي پرسيدين .

- آره ببخشين . اصلا شما چرا منو خيره نيگا مي كردين ؟

- آخه شما روبروي من ايستاده اين .

- كه چي ؟

- آخه پشت سرتون شيشه مغازه است .

- خب باشه .

- برين كنار داشتم موهامو تو شيشه نيگا مي كردم .

- اما پاتونم رو كفش من گذاشتين . مگه خودتون زن و بچه ندارين كه پاتونو رو كفش زن مردم مي ذارين ؟

- من زن ندارم اما اگرم داشتم پامو رو كفش زن مردم نمي ذاشتم .

- آهااان ، دیدین ؟ اين دفعه شما عوضي گفتين .

- آره ببخشين . بايد مي گفتم حتي اگرم زن داشتم پامو رو كفش زن مردم مي ذاشتم .

- لطفا پاتونو از رو كفش من بردارين تا پليس خبر نكردم .

- سخت نگيرين خانوم ! من پامو خيلي وقته كه برداشتم ، پاي اون خانومه كه رو كفش شماست . بعلاوه تو مترو پليس كجا بود ؟ وقتي هم كه به ايستگاه برسيم تا شما پ پليسو بگين من تو جمعيت غيب شده ام .

- شما فكر مي كنين اين خانوم چرا پاشو رو كفش من گذاشته ؟

- تقصير نداره ، واگن تكون مي خوره و پاي آدم جابجا مي شه و مي ره رو كفش مردم . مثل شما كه الآن جلوي ديد منو گرفتين و نمي ذارين ويترين مغازه رو ببينم . تازه دست تونم تو جيب منه .

تو چشم هاش زل زدم و بلند گفتم : خانوم بي شرف مگه خودتون شوهر ندارين ؟

- نه خيرم ، ندارم .

- ندارين كه ندارين ، به جهنم كه ندارين . اين چيزا به من مربوط نيست ، دست تونو از تو جيب من در بيارين .

- آقا چقدر سخت مي گيرين ، دست من تو كيف اون خانومه كه پاش رو كفش منه ، این دست اون دختر جوونه كه تو جيب شما است .

- هان ؟ آره راست مي گين .

دستم را از جيب مانتوي خانوم در آوردم و شانه دختر جوان را به سمت خودم کشیدم . صورتش برگشت به سمت من . پرسيدم : خانوم محترم جوون ! مي شه بگين چرا دست تونو تو جيب من كردين ؟

- مگه كورين آقاي محترم جوون ؟ اولين باره كه اومدين توچال ؟ برف تا زانوي آدم مي رسه . سردم شده . دستمو تو كدوم گوري بكنم كه يخ نكنه ؟

- حق دارين ، اما من خودم سردمه . اگه شيشه هاي واگنو باز مي ذاشتن هوا بهتر بود .

خانوم اولي گوشه كت مرا كشيد به سمت خودش و سرزنشم كرد :

- شما خجالت نمي كشين كه اومدين تو واگن زنونه ؟

- همچين مي گين انگار چي شده . اگه نميومدم اين خانوم جوون دستش يخ زده بود . نكنه شما هم اولين باره كه اومدين خريد .

- من خريدامو كردم فقط يه عروسك گنده دايناسور مونده كه پيدا نمي كنم . شما کمکم می کنین ؟

- عروسك براي كي ؟

- براي نتيجه دخترم . نمي دونين چه دختر خوشگليه .

- نتيجه دخترتون ؟

- بله خب . مگه عيبي داره آدم تو توچال سيگار بكشه ؟

- اصلا ، من خودم تو واگن مترو هم سيگار مي كشم . يكي بدم خدمتتون ؟

- نه .

- چرا ؟

- آخه دهن اون دختر جوون بوي بنزين سوپر مي ده . خطرناكه . مي ترسم مترو منفجر بشه .

- گفتين كه شما شوهر ندارين ؟

- نه ندارم .

- پس به نتيجه دخترتون سلام برسونين .

- ايش ش ش ش . برين گم شين .

مترو به ايستگاه رسيد . پياده شدم و به سمت پله ها دويدم . صداي بلندگوي مترو هم در آمد : ایستگاه ملت . همه پرستاران لطفا به اتاق سوپروايزر بخش . لطفا همه پرستاران به اتاق سوپروايزر بخش مراجعه كنند .

نقطه عطف / داستانی دیگر ، از کتاب ممنوع المجوز شده ام

jahannamdarre — Wed, 18 Jun 2008 09:12:18 GMT

قبلا یکی از داستانهای کتاب ممنوع المجوز شده ام را تو این وبلاگ گذاشته ام . حالا هم یکی دیگر را می گذارم شاید بختم باز شود ، یکی دلش بسوزد و برایم مجوز بگیرد . این داستان سال ۸۲ در روزنامه اعتماد چاپ شده است :

نقطه عطف

رييس جمهور يويولند در حال نوشتن آخرين بندهاي طرح جهاني خود درباره «صلح متمدن‌ها» بود. او قصد داشت پس از تهيه طرح خود، آن را به تمام كشورهاي متمدن بفرستد و از آنها دعوت كند به جاي جنگ، اختلاف، درگيري، چشم غره و دندان قروچه به صلح، لبخند، پشت چشم نازك كردن، نوازش و ناز و عشوه در روابط با يكديگر فكر كنند. او در يكي از شورانگيزترين بندهاي طرح در حالي كه لبخند طولاني مشهور خود را بر لب داشت، نوشت: اي ملل متمدن دنيا ! چرا با پشت پا زدن به يكديگر يا چاله كندن پيش پاي ملل كندرو يا سلاح به دست گرفتن و همديگر را ترساندن خون خود را كثيف مي‌كنيد؟ چرا به جاي استفاده از اين همه سلاح خطرناك از اسلحه كلمات استفاده نمي‌كنيد؟ شما ملل متمدن و تندرو بهتر است با رعايت حال ملل كندرو از سرعت خود كمي بكاهيد، با آنها كلمه رد و بدل كنيد و بناي صلحي ماندگار را در جهان بگذاريد، مگر شما از قدرت جادويي كلمات آگاه نيستيد.

او سپس در حاشيه طرح خود شعارهايي نوشت و از ملل ديگر خواست به اين شعارها توجه كنند. شعارهايي مثل: تند نرويد، ممكن است تصادف كنيد يا: دير رسيدن بهتر از هرگز نرسيدن است يا : متمدن‌ها كلمه مي‌دهند، كلمه مي‌گيرند، اما هرگزلقد نمي‌اندازند و يقه نمي‌گيرند يا : جهاني بدون لنگ و لقد، آرزوي همه يويوهاست.

رييس جمهور پس از تكميل طرح ، آن را نشان مقامات عالي‌رتبه و اعضاي دولت داد و در حالي كه آنها را شگفت‌زده كرده بود طرح را به وزير «سير، سفر و صدور گذرنامه» سپرد تا براي رييس سازمان ملل سركار و رؤساي جمهور تمام كشورهاي متمدن و غيرمتمدن بفرستد.

پس از رفتن مقامات، رييس جمهور از رييس دفتر خود برنامه بعدازظهر آن روز را خواست. طبق برنامه، رؤساي تمام احزاب كشور و انجمن‌هاي غيردولتي قرار بود با رييس جمهور جلسه مشتركي برگزار كنند. رييس دفتر پس از يادآوري برنامه‌ها اطلاع داد که در جلسه بعدازظهر قرار است هريك از احزاب برنامه خود را ارائه دهد و انجمن‌ها هم مي‌خواهند برنامه‌هاي خود را براي اينكه چگونه بودجه بيشتري دريافت كنند به اطلاع رييس جمهور برسانند.

رييس دفتر سپس با صدايي آهسته به رييس جمهور گفت: قربان ضمناً احزاب و انجمن‌ها اختلافاتي با هم دارند كه انتظار دارند شما كمك كنيد تا حل شود. رييس جمهور يويولند نگاهي پدرانه به رييس دفتر خود انداخت، دستها را به هم ماليد، سر را بالا گرفت و با صدايي بلند، آمرانه، قاطع و اميدبخش گفت: امروز خواهي ديد چگونه همه احزاب را سر يك ميز مي‌نشانم. تو امروز شاهد حركتي نو در تاريخ يويولند خواهي بود. من طرحي به جهانيان داده‌ام كه وقتي خبرش در دنيا منتشر شود، تمام ملل، كشور عزيز ما يويولند را تحسين مي‌كنند، آن وقت تو حرف از حل اختلافات چند حزب و انجمن مي‌زني؟ نگران اين كارهاي راحت و ساده نباش چون من امروز برگ برنده خود را رو مي‌كنم.

رييس دفتر جرأت نكرد بپرسد اين برگ برنده چيست. اما رييس جمهور از چشم‌هاي حريص او اشتياقش را به دانستن فهميد و با صدايي آرام و لحني پرسشگر و آميخته به هيجان گفت: تو هرگز از معجزه كلمات چيزي شنيده‌اي؟ كلمات قدرت جادويي دارند. من احزاب را امروز به گفت و گو دعوت مي‌كنم. آنها بايد با هم گفت و گو كنند حتي اگر با هم پدركشي دارند. گفت و گو، گفت و گو، گفت و گو.

او اين را گفت، رييس دفتر را كه شگفت‌زده نشان مي‌داد مرخص كرد و بعداً دستور داد تمام اعضاي دولت را هم براي حضور در جلسه بعدازظهر دعوت كنند.

بعدازظهر آن روز، پس از آنكه رؤساي احزاب و انجمن‌ها آمدند رييس جمهور هم با تأني وارد سالن كنفرانس شد. همه حاضران به پا خاستند. رييس جمهور با تك‌تك حاضران دست داد اما وقتي ديد پشت سر تعدادي از رؤساي احزاب مأموران پليس ايستاده‌اند ابروها را درهم كشيد و رييس دفترش را خواست. رييس دفتر براي رييس جمهور يويولند توضيح داد كه رؤساي تعدادي از احزاب از زندان ـ براي حضور در اين جلسه ـ آورده شده‌اند. رييس جمهور اخم خود را گشود و لبخند طولاني معروفش را بر لب آورد و سپس روي سران زنداني را بوسيد و مأموران پليس را مرخص كرد كه بيرون سالن كنفرانس منتظر باشند.

هنگام شروع جلسه، رييس جمهور به حاضران خوشامد گفت. او گفت: من نمي‌دانم خوشحالي خود را چگونه اظهار كنم وقتي مي‌بينم در اين كشور دمكراسوری تا آن حد پيش رفته كه يك زنداني را براي شركت در جلسه مشترك با رييس جمهور از زندان بيرون مي‌آورند. حاضران به نشانه تأييد لبخند زدند و براي رييس جمهور هورا كشيدند. پرزيدنت ادامه داد: من امروز مي‌خواهم نقطه عطفي را كه در تاريخ جهان ايجاد كرده‌ام به شما نشان دهم و سپس بگويم يويولند نياز به احزابي دارد كه با يكديگر سر يك ميز بنشينند و با رد و بدل كردن كلمات آينده‌يي پرفروغ براي آن ترسيم كنند. رييس جمهور اين را گفت ، دست خود را بالا برد وبا صداي بلند ادامه داد : اين نقطه عطفي است كه من مي‌خواهم به شما نشان بدهم.

وزرا، سران احزاب و انجمن‌ها و تمام حضار به جز سران زنداني از جاي برخاستند و با جلو دادن تنه خود به دست رييس جمهور خيره شدند. حتي مأموران پليس هم از لاي در با سرك كشيدن، دست رييس جمهور را نگاه مي‌كردند. رييس جمهور رد نگاه حاضران را گرفت. دست خود را به جيب برد و رو به حضار گفت: از همه‌تان عذر مي‌خواهم. من گاهي حتي وقت گرفتن ناخن‌هايم را ندارم … نخست‌وزير حرف رييس جمهور را قطع كرد و بلافاصله گفت: پرزيدنت مرا ببخشند، قربان ! ما مي‌خواستيم نقطه عطف را ببينيم، كسي به ناخن‌هاي شما كار ندارد، اگر ممكن است دوباره دست خود را بالا بياوريد تا نقطه‌يي را كه گفتيد همه ببينيم. حاضران حرف نخست‌وزير را تأييد كردند. رييس جمهور مدتي طولاني با بهت به نخست‌وزير نگاه كرد و سپس رو به سران احزاب و انجمن‌ها گفت: من ميكروفون را به شما مي‌سپارم و خواهش مي‌كنم نقطه عطف را فراموش كنيد و به بهترين روش ممكن مشكلات و انتقادهاي خود را مطرح كنيد تا من راه‌حلي براي آن پيدا كنم. اما يادتان نرود از رد و بدل كردن كلمات به بهترين نحو استفاده كنيد.

او سپس با حركتي نمادين به نشانه گفت و گو با انگشت به دو لب خود اشاره كرد، لبخندي زد و نشست.

پس از سخنان او، نخست‌وزير و سران زنداني اجازه خواستند تا مرخص شوند. رييس جمهور گرچه رنجيد اما اعضاي دولت را با چشم‌غره و سران زنداني را با خوشرويي بدرقه كرد. با رفتن آنها رييس حزب «سمبَليسم» به پا خاست و به رييس جمهور گفت: قربان پيشنهاد من اين است كه خود شما هم تشريف ببريد. رييس جمهور خنديد و گفت: قرار است جلسه شما در حضور ما باشد و ما در گفت و گوي شما شركت كنيم.

رييس حزب سمبَليسم توضيح داد: قربان ما كلماتمان را در روزنامه‌ها، شب‌نامه‌ها، اطلاعيه‌ها و نوارهاي چند كيلومتري تبليغاتي كه از هوا به زمين مي‌اندازيم رد و بدل مي‌كنيم و اينجا آمده‌ايم تا بدون حضور مردم مبارزه‌يي جانانه كنيم. حالا كه خود تمايل داريد بهتر است شما هم شاهد باشيد.

او سپس رو به رييس حزب «نان، مخالفت و اعتراض» كرد و گفت: تيتر ديروز روزنامه‌ات عليه حزب ما خيلي مسخره بود. چرا دست از آنارشي‌گري برنمي‌داري؟

اين را گفت و زيرسيگاري مقابل خود را از روي ميز برداشت و به طرف رييس حزب نان پرتاب كرد. رييس حزب نان جا خالي داد و در حالي كه فرياد مي‌كشيد بدتر از اين حقت بود ليواني به سوي رييس حزب سمبليسم انداخت كه پيشاني او را پاره كرد. در همين هنگام رييس حزب " يويولند در لقمه‌هاي شش انگشتي" برخاست ، دستي به موهاي صورتش كشيد و در حالي كه رؤساي نان و سمبَليسم با يكديگر گلاويز شده بودند، فرياد زد: آقايان! خواهش مي‌كنم. اجازه بدهيد ما طرح خود را براي روييدن انگشت ششم در دست انسان براي پرزيدنت توضيح بدهيم. تا حرف او تمام شد، رييس حزب «گداهاي نوپولدار» از جا بلند شد. ميكروفون مقابل خود را از جا كند و در حالي كه آن را به سوي رييس حزب شش انگشتي پرت مي‌كرد، فرياد زد: تو ديگر چه مي‌گويي مفت‌خور عقب‌مانده، صدها سال تو اين كشور لقمه‌هاي پنج انگشتي زدي بس نيست، حالا دنبال انگشت ششم مي‌گردي؟

در اين هنگام رييس جمهور برخاست. نگاهي به سران احزاب انداخت و رؤساي انجمن‌هاي غيردولتي را كه تندتند ميوه‌ها و شيريني‌هاي روي ميز را در دهان و جيب‌هاي خود مي‌ريختند از نظر گذراند و سپس با صداي بلند همه را به آرامش دعوت كرد. حضار آرام شدند. رييس جمهور با گفتن اينكه بايد در جلسه‌يي ديگر شركت كند، از حاضران عذر خواست، از جلسه بيرون رفت و سران احزاب و انجمن‌ها را به حال خود گذاشت.

پرزيدنت هنوز از در بيرون نرفته بود كه صداي شكسته شدن ليوان‌ها، پارچ‌ها و زيرسيگاري‌ها و در پي آن آخ و واخ سران احزاب دوباره بلند شد. او وقتي در راهرو رييس دفتر را در مقابل خود ديد، شانه‌ها را بالا انداخت و گفت: فكر مي‌كنم تو هم با من موافق باشي كه انسان بايد در كل جهان يك صلح شيرين و ماندني ايجاد كند چون صلح جهاني پايدارتر و پراسم و رسم‌تر است.

رييس دفتر به نشانه تأييد سر فرود آورد و خبر شادي‌بخش پذيرفته شدن طرح تاريخي صلح رييس جمهور را از سوي سازمان ملل سركار و انتشار متن آن از سوي تمام خبرگزاري‌ها و روزنامه‌هاي كشورهاي متمدن و غيرمتمدن به اطلاع او رساند.

رييس جمهور كه هيجان زده نشان مي‌داد، لبخندي طولاني زد و در حالي كه سعي مي‌كرد صداي شكستن ظروف و فريادهاي از ته گلوي سران احزاب را نشنيده بگيرد به رييس دفتر گفت: نگفتم ايجاد صلح در كل جهان شيرين‌تر است؟

26 خرداد روز نحس زندگی من : "خرچنگ قورباغه" یک ساله شد

jahannamdarre — Sun, 15 Jun 2008 19:04:18 GMT

در 26 خرداد سال 86 اين وبلاگ را راه انداختم . خرچنگ قورباغه را . حالا سالگردش شده . عدد 26 يكي از اعداد عجيب در زندگي من است . معتقدم اتفاقاتي كه در روزهاي 26 ام برايم افتاده جملگي اتفاقي است و به هم ربطي ندارد اما واقعيت است . از هيچ ماهي به اندازه خرداد و از هيچ روزي به اندازه 26 خرداد بدم نمي آيد چون بدترين خاطره زندگيم مربوط به اين روز است . 26 خرداد در هر حالتي كه باشم رويم تاثير منفي مي گذارد و اگر هزار مناسبت مثبت هم در اين روز برايم پيشامد كند باز هم من در اين روز غم دارم . سال گذشته پس از يك دوره رنج روحي ناشي از ننوشتن ، اين وبلاگ را به اصرار همكار سابقم احمد جلالي فراهاني اتفاقي و بدون توجه به تاريخ روز ، در 26 خرداد راه انداختم و شروع كردم به نوشتن . احمد حال مرا مي ديد و مي فهميد چطور خودم را مي خورم بخاطر اينكه نمی توانم بنويسم . از همان اول كار هم نمي دانم چرا روي وبلاگ من در محل كارم حساسيت پيدا شد . نمي دانم نوع نوشتن من باعث شده بود يا سوژه هايم يا نوع نگاهم به سوژه ها يا طنز و نيش نهفته در قلمم يا اسمم يا سابقه فعاليت خبريم در حوزه شهري و دوره اخير آن كه باعث شده بود طرفداران شهردار سابق تهران (احمدينژاد) از من خاطرات جالبي نداشته باشند يا چيز ديگري كه نمي دانم . هر چه بود برايم مهم نيست اما ، از اول راه انداختن اين وبلاگ كس يا كساني بناي فحاشي و بي ادبي را در پيامها گذاشتند . افرادی كه اختيار داشتند به وبلاگ كسي نيايند كه ازش خوششان نمي آيد يا قبولش ندارند و مطالبش را نخوانند اما مي آمدند ، مطالب مرا می خواندند ، عصبانی می شدند و فحاشي مي كردند . خب آقا ! نیا ، نخوان ، فحش هم نده و خودت را مدیون یکی مثل من نکن که اگر روزی یقه ای دست من بیفتد آن روز برای صاحب یقه بد روزی خواهد بود . یا بیا و بخوان اما فحشت را برو جلوی آیینه بده که اجر اخروی برایت داشته باشد . آنهايي كه مرا در فضاي رسانه شخصي و خصوصي خودم (وبلاگ) داراي اختيار نمي دانند ، نمي دانم چرا فحشم مي دادند و مي دهند . نمي توانم ادعا كنم كه اعصابم را بهم نريختند ؛ دروغ است . فحش ، آدم را ديوانه مي كند چون منطق پشتش نيست و فحش اينترنتي بيشتر آزار مي دهد چون نمي توانم پاسخش را بدهم و فحاش هم دم دستم نيست كه گردنش را بشكنم . فحشهايي كه بخاطر اين وبلاگ خورده ام خيلي متنوع است . از الفاظ ركيك و ناموسي بگير و برو تا فحشهاي فانوسي . گاهي به خال روي صورتم گير داده اند ، گاهي بي غيرت و بي ناموسم خوانده اند ، گاهي نوشته اند قيافه ات شبيه كدو لهيده است و گاهي بدترين و زشت ترين تهمتها را به من نسبت داده اند . و همه فحشها بدون نام ، با نام مستعار و گاهي با ايميل جعلي . از همه احمقانه تر آني است كه نوشته چرا گورت را گم نمي كني و از اينجا كنار نمي روي . هر آدم عاقلي مي تواند بفهمد كه فحاشي اخير فقط از تو روزنامه اي در مي آيد كه من در آن كار مي كنم . در مقابل اين فحاشيها براي من راههاي متعددي هست . يكي اينكه صبر كنم تا آنقدر فحش بنويسند كه خسته شوند . من همين راه را انتخاب كرده ام . يكي اينكه به فحش شنيدن عادت كنم . اين راه را هم انتخاب كرده ام طوري كه اگر روزي تو وبلاگم بهم فحش ندهند شب خواب فحش را مي بينم و ارضا مي شوم و اگر خواب نبينم جلوي آيينه مي ايستم و به نيابت از فحاش اينترنتي به خودم مي گويم : مرده شور ريخت كدو لهيده ايت را ببرد . راه دیگر این است که اگر فحاش محترم به دستم بیفتد اول دهانش را خرد کنم ، بعد گردنش را . به این راه هم عادت دارم و آن را انتخاب کرده ام . اگر راههای دیگری هم باشد انتخاب خواهم کرد و از این بابت مشکلی ندارم . گاهی فکر می کنم که هر يك از ما ايرانيها خود را زاده خاكي هنرپرور مي دانيم اما در صحبت كردن و نظر دادن و نوشتن حاضر نيستيم هنرمندي كنيم و از اينكه با كلمات ناراحت كننده و زشت همديگر را آزار بدهيم دنبال لذتي - لابد - مي گرديم ؛ يا در خيال ، با اين روش خود را پيروز و طرف مقابل را شكسته مي پنداريم . فحاشان اگر چنين فكر مي كنند ، مفت چنگشان باشد اين پيروزي خيالي . باشد ؛ آنها مثلا با فحش بر من پيروز شدند اما اين من هستم كه واژه ها را بنده خودم مي كنم و حرف دل را به زيبايي مي نويسم . حالا هم محترمانه فحاشان را دعوت مي كنم در باره هر يك از مطالب من اگر نظر يا نقدي دارند بفرستند . اگر هم نظرشان را قبول نداشته باشم باز هم آن را تو وبلاگم مي گذارم . بيايند مثل بچه آدم از كار من ايراد بگيرند و اگر حرصي دارند با كلمات خوب سرم خالي كنند . در هر حال ، امروز 26 خرداد بود ؛ نحس ترين روز زندگي من و روز شروع وبلاگ نويسيم . ضمنا قصد دارم نام وبلاگم را از خرچنگ قورباغه به چيز ديگري تغيير دهم . فعلا شك دارم و در حال فكر كردنم .